Vanmorgen kreeg ik een zelfgetekende kerstkaart in de bus waar op stond ‘Aan de liefste Playmakingjuf Fanneke’, van Souhaila. Ik woon tegenover één van de scholen en dat weten de kinderen van die school, die lid zijn van Studio 52nd . Maar dat ze precies heeft onthouden welke deur het is en daar een kerstkaart door de brievenbus heeft gegooid was wel errug lief.
‘s Middags hadden we presentaties van de toneelstukken die ze in de klas van juf Netty hebben geschreven. Ook daar kregen we zelfgetekende kerstkaarten van de hele klas. Op de kaart van Meryem stond:
'Lieve juffrouw Fanneke,
Bedankt voor de lessen Playmaking. Nu kan ik zelf verhalen schrijven dankzij u. Ik ga u missen.
Liefs, Meryem'
Nou is mijn belangrijkste doel als docent absoluut niet dat al die kinderen me lief vinden. Maar als ik heel eerlijk ben zijn dit soort cadeautjes wel een steuntje in de rug en voelt de rest van de dag veel minder zwaar en vergeet ik dat ik de afgelopen weken weer zo’n 70 uur per week aan het werk ben.Ik merk steeds meer dat de kleine stapjes mijn grootste overwinningen zijn. Het laveren tussen de verschillende culturen binnen onze groep kinderen is af en toe best lastig. Dus als ik bij het weekendje weg in de keuken de Pakistaanse moeder en Turkse moeder recepten hoor uitwisselen met onze Marokkaanse vrijwilligster ben ik helemaal gelukkig.
Maar het gaat heus niet alleen om lief en gezellig. Als Aisha tijdens het schijven van haar stuk ineens zegt: ‘Juf, ik denk dat ik in deze scène een monoloog wil schrijven.’, begint de docent in mijn natuurlijk te glimmen.
En als ik zie hoe veel de 52nd kinderen vooruit zijn gegaan in hun schrijven door de cursus ben ik apetrots op de toneelstukken die ze hebben geschreven op het weekendje weg.
Dus ik zou het kapot leuk (voor iedereen die niet vaak in de buurt van kinderen is, ‘kapot’ is het stopwoord van 2009, vet en cool zijn helemaal uit…) vinden als jullie naar de voorstelling van deze toneelstukken komen kijken op 18 en 19 januari.
Hopelijk tot dan,
Fanneke Verhallen, artistiek leider Studio 52nd
Wat vertellen kinderen als je ze een podium geeft? Met twee acteurs, met kostuums in een echt decor en met theaterlicht en alles wat jouw verhaal verder nog nodig heeft?
Tien kinderen (tussen 10 en 12 jaar oud) uit de
Indische buurt krijgen deze kans. De kinderen leerden in 10 weken hoe je een toneelstuk moet schrijven. Hoe je je eigen gevoelens en fantasieën om kunt zetten in personages, dialogen en scènes. Daarbij zijn ze begeleid door echte theatermakers!
Na de cursus hebben we de kinderen twee dagen meegenomen naar een huisje aan het strand en we gaven ze een leeg vel papier…
Met de toneelstukken die de kinderen schreven rond het thema 'Voor het eerst', is vervolgens een team van professionele acteurs, regisseurs en vormgevers aan de slag gegaan. Zij brengen samen de ideeën, gevoelens, hersenspinsels, en grappen van de kinderen zo mooi mogelijk op het podium van het Tropentheater. De voorstellingen zijn op:
18 januari om 15.30 uur en 19.30 uur en op 19 januari om 13.00 uur en om 19.30 uur.
Het resultaat: Voor het eerst presenteert Studio 52nd een hilarische en ontroerende familievoorstelling met tien minitoneelstukken gespeeld door echte acteurs, met decor, licht, kostuums – alles er op en er aan. Inclusief een daverend en welverdiend applaus voor de jonge toneelschrijvers...
De voorstelling is gratis, dus neem je hele familie mee. Maar vol is vol, dus reserveer van te voren je kaartjes bij de kassa van het Tropentheater, op 020-5688500

Regie: o.a. Pieter Kramer, Frank Lammers, Karina Kroft, Annemieke Delis en Don Duyns. Met teksten van: Fatmanur Buyukeken, Dennis Pinas, Ahmet Can Kayaalp, Aisha Raja, Souhaila Derraze, Fatima Hyas, Vera Assiam, Safae Ahkuk, Rosa Kroon.
9 kinderen, 9 dramaturgen, 9 schriften, 2 moeders om te koken,1 huisje en 1 weekend; het eerste Studio 52nd Playmaking weekend aan de Nederlandse kust.
Negen kinderen schrijven in één weekend een toneelstuk. ‘Voor het eerst’, werd het thema van de toneelstukken. Ze schrijven niet alleen - ze werden geholpen door hun dramaturg of buddy; door inspirerende wandelingen te maken door de duinen, warme chocolademelk en verhalen rond het haardvuur.
Eerst werden er personages bedacht; de kinderen verzonnen luipaarden, pratende gummen, lopende tramabonnementen, druppels, vlinders en geluksstenen...
Verspreid door het huisje zaten de jonge schrijvers te schrijven aan tafel of op de bank, samen met hun buddy-dramaturg.
Volgende scène, volgend lied, volgende monoloog; wangen werden roder, potloden werden geslepen, gummen maakten overuren en hersenen werden gekraakt.
Na het eten werden de eerste verhalen zittend op de kussens rond het knapperende openhaard vuur voorgelezen.
De kinderen hebben hun werk gedaan, nu is het de beurt aan de acteurs, regisseurs en vormgevers om deze bijzondere teksten zo mooi mogelijk op het podium te brengen.


Allochtone ouders hebben op school vaak het stigma dat het moeilijk zou zijn om ze betrokken te krijgen bij wat de kinderen maken en doen.
Daar was op onze ouderavond weinig van te merken, bijna alle ouders waren er om hun kind op het podium te bewonderen. En ze waren zeer geïnteresseerd in wat er allemaal gebeurde op de cursus. Dus of het is minder ingewikkeld dan mensen denken, of onze kinderen hebben gewoon hele leuke ouders. We hadden de kinderen gevraagd wat hun moeder het lekkerste kon koken en of ze dat mee zou willen nemen naar de ouderavond. Dus er stond natuurlijk heel wat cake en taart op tafel.
De kinderen hadden tijdens de cursus geleerd monologen te schrijven en van deze monoloog vervolgens een liedtekst gemaakt. Een aantal kinderen had zelfs ook de melodie van het liedje bedacht wat door Mattijs, één van de vrijwilligers, op muziek werd gezet. Tijdens de ouderavond lazen alle kinderen een stuk uit hun verhaal voor en zongen ze hun lied, of werd hun lied gezongen door één van de volwassenen. Niet alleen in de geschreven teksten, maar ook bij het uitvoeren daarvan kwam een aantal verborgen talenten naar boven. Ahmet Can had ontdekt dat zijn couplet eigenlijk beter tot zijn recht kwam als het gerapt werd…
Naast de directie bestaande uit de artistieke en zakelijke leiding werken er dit jaar vier zeer enthousiaste (en verrassend getalenteerde) stagiaires bij Studio 52nd. Sanne Smeitink en Sjors Veenendaal komen van de opleiding CMV en Anne-Liese van der Linden en Jet Remmers lopen stage voor hun opleiding voor theaterdocent.
Op dit moment worden de vormgeving en de techniek van de site gerealiseerd. Als alles goed gaat is de site begin volgend jaar in de lucht.
Aangezien we net intrek hebben genomen in ons nieuwe kantoor, zijn we op zoek naar kantoormateriaal. (Printers, scanners, mappen, memoblaadjes, een grote eettafel met 8 mooie stoelen).
Ook willen we in ons nieuwe kantoor graag een leeshoek maken. Heeft u mooie, spannende, enge of dramatische boeken over die op zolder staan te verstoffen; laat het ons weten op info@studio52nd.nl en we kunnen elke playmaking les afsluiten met thee, koekjes en een mooi verhaal.
Studio 52nd is een poel aan het vormen van theatermakers die de Studio willen steunen en graag in de toekomst een keer een project bij ons zouden willen doen. Via het bovenstaande emailadres kun je contact opnemen voor meer informatie of een kennismaking.
Studio 52nd is een non-for-profit, die afhankelijk is van giften van fondsen, sponsoren en donateurs. Wilt u ons helpen om te doen wat we doen, dan kan dat op twee manieren:
Studio 52nd bedankt de volgende sponsoren voor hun bijdrage: