Ik durf het niet te zeggen, maar...
Zes kinderen uit de Indische Buurt leren een toneelstuk schrijven onder begeleiding van echte theatermakers. Ze leren hoe je je eigen gevoelens en fantasieën om kunt zetten in personages, dialogen en scènes. Met een leeg vel papier nemen we de kinderen twee dagen mee naar het strand. Daar schrijven ze voor het eerst een eigen toneelstuk. Dit keer was de titel: 'ik durf het bijna niet te zeggen maar...'
Is er wel eens iets dat je wil zeggen, maar eigenlijk niet durft? Wat is dat dan? En waarom durf je dat niet te zeggen? Schaam je je er voor? Ben je er trots op? Maakt het je verlegen, boos, onzeker, bang? Door al deze vragen lieten de kinderen van 52nd zich inspireren voor het schrijven van hun toneelstukken. Zo bedacht Brahim een verhaal over een aap die niet toe durfde te geven dat hij verslaafd was aan bananen. Youssra schreef over een meisje dat niet op haar paard durfde te rijden, maar haar paard wilde juist heel graag dat zij op hem reed! Of wat dacht je van een moordenaar die eigenlijk profvoetballer wilde worden of een woedende stier met een briesende matador of een pratende bal met een gewone jongen?
De kids van 52nd schreven of hun leven er van af hing om hun toneelstuk uiteindelijk te overhandigen aan professionele acteurs en regisseurs. Zij zorgde er voor dat het toneelstuk niet alleen letters op papier bleven maar dat de liedjes ook echt liedjes werden, stieren echte hoorns kregen en één acteur transformeerde zelfs tot voetbal. Na elk toneelstuk klonk er een daverend applaus en de kinderen bogen samen met hun acteurs voor de uitzinnige zaal.
'Ik durf het niet te zeggen, maar...' is een voorstelling met toneelstukken van Brahim, Yassin, Youssra, Buhari, Yasir en Marwan.
